من معتقدم مغز انسان مثل چتر نجات ميمونه پس وقتي كار ميكنه كه بازش كني!پس هميشه اين و بفهم كه در مورد اطرافيانت عقلتو به كار بندازي در نهان به اونايي دل ميبنديم كه دوستمون ندارند و در اشكار از اونايي كه دوستمان دارند غافليم شايد اين است دليل تنهايي مان.(دكتر علي شريعتي)و اون نفر كه تو را دوست دارد و تو او را نشناخته اي بدون ديگه دلش شكسته و ايني كه مي گن دفتري كه بسته شد بازش نكنيد دلي كه شكسته شد نازش نكنيد واقعا درسته. و اگر عادت به شكستن دل كردين ديگر نمي توني خود را از اين عادت خارج كني زيرا كه ساكنان دريا بعد از مدتي ديگه صداي امواج را نمي شنوند پس چه تلخ است قصه ي عادت.و بدون عادت كردن به عشق ورزيدن به خدا تنها عادت هميشگي خوب است زيرا عادت به خدا كردن (كاما)سبب مي شه نيازها و نداشته هاي خود را فراموش كني پس هميشه به ياد داشته باش خدايي در آسمانهاست كه جبران همه ي نداشته هاست.

بزار از اين بحثمون يك نتيجه ي اخلاقي بگيريم و اونم اينه كه به اطرافيانت بي توجه نباش.